آسمان این روز های من

پشت پرچین های بی حوصله،

آنجا که امتداد دشت به استدلال می رسد،

گاو ها شیرشان بوی روزنامه می داد

و قصاب ها،

تمدن را سلاخی می کردند

پشت پرچین های بی حوصله که باشی

این ور و آن ورش توفیری ندارد

آسمان همین رنگ است ...

اینجا به دل سپردن من گیر داده اند
مشتی اجل به بردن من گیر داده اند

اینجا همیشه آب تکان می خورد از آب
اما به اب خوردن من گیر داده اند
مانند شمع در غم تو آب می شوم
مردم به فرم مردن من گیر داده اند

....

فرامرز عرب عامری

و آدمها،

همواره یادشان می رود

که درختان برای رسیدنشان به آسمان می رویند

نه برای سوختن و نظاره کردن ستارگان ...

دنیا پر از انگاره هائیست که آدم را امیدوار می کند. امیدوار به زندگی , به حیات و به هر چه که مفهوم سرزندگی را می توان با آن قیاس کرد. گاهی انتظار ها و رویاهامان بلند پروازانه می شوند وگرنه ما هم آدمهای معمولی و ساده ای هستیم شبیه همه اطرافیانمان ...

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند، تا آیندگان ندانند بیعرضگان این برهه از تاریخ ما بوده ایم ...

خسرو گلسرخی